نام شعر : تنهای منظره

کاج های زیادی بلند

زاغ های زیادی سیاه

آسمان به اندازه آبی

سنگچین ها ، تماشا، تجرد

کوچه باغ فرا رفته تا هیچ

ناودان مزین به گنجشک

آفتاب صریح

خاک خوشنود

چشم تا کار می کرد

هوش پاییز بود

ای عجیب قشنگ

با نگاهی پر از لفظ مرطوب

مثل خوابی پر از لکنت سبز یک باغ

چشم هایی شبیه حیای مشبک ، پلک های مردد

مثل انگشت های پریشان خواب مسافر

زیر بیداری بید های لب رود

انس

مثل یک مشت خاکستر محرمانه روی گرمای ادراک پاشیده می شد

فکر آهسته بود

آرزو دور بود

مثل مرغی که روی درخت حکایت بخواند

ــــــهراب ــــپهری

ارکیده

calendar

power by


دوشنبه 6 اسفند ماه سال 1386
"!What, no cheese"
به نام یکتای مهربونم ــــــلام فیل کوچولو... این عکسو ـــمیه دوـــــت خوبم برام آف گذاشته بودم... خوشم اومد ازش گذاشتم اینجا...مث آشپز کوچولوه که دیروز میدیدم! ... کلا خیلی دوــــت داشتنیه خیلی زیاد ... و میدونی این موش کوچولو دل موشای دیگه رو نمیشکنه ... اصلا هم خودخواه نیست خیلی حس نوشتن دارم اما جاش اینجا نیست! شاید تو دفتر خاطرات شخصی که اندی بعد به زباله های تاریخی من می پیونده ... به دورانی که شد قحط صفای دلها چرا هردم نگویم من خدا خدا خدا من مرغ شباهنگم بشد کنج قفس قسمت من چرا چرا چرا به پیامی تو ای پیک بهار من به باغبان بگو که گاهی نشانه گیرد از گیاهی من اگر که هستم ستاره ام کو درآسمان ها ؟ من گر اهل دردم نشانه ام کو به داستان ها ؟ من آن کسم که روز وشب زبی کسی گرفته ام دست دعا دعا دعا تو آن کسی که از من شکسته دل نمی کنی دوری بیا بیا بیا حس دل من نیست این آهنگ ولی حس غصه ی زیاد تو دلمه برای ... دعا میکنم براتون پ ن:اعتراف میکنم که دلم برات تنگ شده بود فیل کوچولو ... از دوـــتان فیل کوچولو ممنونم بدرود
08:56 AM \| ققنوس \| دل نوشته \| نظرات [9]

دل نوشته های قبلی